posted on 05-03-2012

Vanaf vandaag ga ik de dagen opdragen aan mijn sponsors.

Deze eerste dag is van Margot Krijnen.

Ik weet niet goed waar ik zal beginnen, zoveel indrukken, zoveel informatie en zoveel nieuwe mensen die ik ontmoet heb vandaag.

Hoe is mijn dag verlopen?

Afgelopen nacht verbleef ik nog in een hotel in Burlington en daar werd ik vanmiddag opgehaald door een busje dat me naar Johnson (het dorp waar het VSC is) zou brengen. Dit was door het centrum georganiseerd. Johnson ligt nogal afgelegen en als je geen eigen vervoer hebt kun je er niet komen. Het busje reed daarna nog langs het vliegveld van Burlington om nog elf andere kunstenaars op te halen. De sfeer in de bus was eigenlijk meteen al o.k. Er werd druk kennisgemaakt en volop gepraat.

Na een uur bereikten we Johnson. We werden opgevangen en door medewerkers van het centrum naar onze kamers en ateliers gebracht.

Het VSC heeft een aantal woningen waarin de kunstenaars verblijven. In de woning waar ik een kamer heb wonen volgens mij nog vijf anderen, die heb ik nog niet allemaal ontmoet maar dat gaat snel genoeg gebeuren.

Ik heb een kleine kamer die ik voornamelijk zal gebruiken om te slapen.

In het hoofd gebouw (Red Mill Building) zijn de voorzieningen om samen te eten en daar is ook een lounge ruimte met een houtkachel, dus als ik niet in mijn atelier ben en even wil relaxen kan ik dat daar doen.

Mijn atelier bevindt zich in het Wolf Kahn gebouw. Een groot gebouw met zo’n 25 ateliers.

Het atelier is kleiner dan ik in Maastricht heb, maar er staat bijna niets in dus de beschikbare ruimte is groter, ik schat dat het zo’n drie meter bij zeven en een halve meter is. Het is heel raar om in zo’n kale ruimte binnen te komen en je dan te realiseren dat dit de plek is waar je de komende weken zult werken. Je moet het je als het ware nog toeëigenen. Tegelijkertijd geeft het natuurlijk ontzettend veel ruimte omdat je niet wordt afgeleid door alle dingen die je door de tijd heen hebt verzameld. Een soort schone lei. Een beetje eng maar anderzijds ook bevrijdend.

Veel tijd om te wennen aan de kamers en de ateliers hadden we niet want we werden alweer verwacht in het hoofdgebouw waar we een introductie kregen over het hoe en wat omtrent ons verblijf. Daarna was er een borrel en daarna konden we aan tafel! Tijdens de borrel en aan tafel heb ik al een groot aantal mensen gesproken maar ik zou nu echt niet meer weten hoe ze allemaal heten….het zijn er teveel om in een keer te kunnen onthouden. Maar over een paar dagen weet ik niet beter en heb ik het gevoel dat ik ze al heel lang ken. Zo gaan die dingen.

Ik ga nog een kop thee drinken bij het haardvuur en dan ga ik slapen want ik ben erg moe. Ik verheug me op morgen, dan kan ik eindelijk aan de slag!

Mijn nog lege atelier in het VSC

 

My first day at the VSC

From now on everyday will be dedicated to one of the sponsors and today that is: Margot Krijnen

I don’t know where to begin: it is overwhelming, all the new people, the information and all the new impressions.

How was my day?

A van has picked me and my fellow residenst up in Burlington to take us to the Vermont Studio Center. After one hour we arrived in Johnson, where the center is located. We where brought to our rooms and studio’s.

The center has a few houses and studio buildings spread across the village. My room is in the Dineys House and I stay there together with 5 other artists.

My studio is located in the Wolf Kahn Barn. The studio is smaller than the one at home but it is still empty so there is enough space.

It is still very empty and it is always a strange feeling knowing that this will be the place where I will be working these next four weeks. I have to get used to the space that is still blank. Which on the one hand is little scary and on the other hand has a franking effect.

 

There was not much time for us to get settled because we were given a tour shortly after we arrived. And after that there were drinks and there was diner.

I spoke to many of the residents and I can’t remember all their names. But within a few days it will seem as if we know one another for a very long time, that’s the way these things go.