posted on 11-03-2012

Vandaag is de dag van Nieke en Ton

Plotseling realiseer ik me dat ik hier nu een week ben! Geen wonder dat ik me al aardig begin thuis te voelen. Vandaag was een goede dag in het atelier, ik heb mijn eerste cyanotypie afdrukken gemaakt en nog veder gewerkt aan mijn collages. Voor ik er erg in had stonden mijn buurvrouwen, Sandy en Lani aan mijn deur te kloppen of ik mee ging lunchen.

Het is een luxe om drie keer per dag de maaltijden voorgezet te krijgen. Het ontbijt is eenvoudig: toast met ei en jam en yoghurt met cereals. Voor de lunch wordt er altijd soep geserveerd met een eenvoudige warme maaltijd of een maaltijd salade, er is ook een saladebuffet met heerlijk brood.

’s Avonds is er meestal ook soep en een warm gerecht dat meestal ook in een vegetarische variant wordt aangeboden. Als toetje is er dan eigengemaakte taart! Zoveel eten ben ik eigenlijk niet gewend en ik maak me zorgen over hoe het straks is als ik weer thuis ben en mijn eigen boterhammen weer moet smeren en mijn eigen potje moet koken. Daar heb ik dan natuurlijk geen zin in. Maar ik reken erop dat al mijn vrienden weer zo blij zullen zijn als ik weer thuis ben dat ze me allemaal gaan uitnodigen voor een etentje ;-))))

Gisteravond heb ik samen met Lani, Claire en Steve (een van de schrijvers) nog zitten kletsen met een glas wijn erbij. Het is natuurlijk al bekend dat het leven voor kunstenaars hier in de V.S. niet eenvoudig is maar als je de verhalen uit de eerste hand hoort is het nog confronterender. Ze hebben allemaal minimaal één full time baan naast hun kunstenaarschap. Op deze manier zijn ze ook verzekerd tegen ziektekosten, maar waar ze dan precies voor verzekerd zijn weten ze eigenlijk niet, het is een zeer onduidelijk systeem. Steve die als free lancer werkt heeft zelf een ziektekosten verzekering afgesloten en dat kost hem 350 dollar per maand en dan heeft hij ook nog een eigen risico van 1000 dollar.

De huren zijn erg hoog en de lonen laag. Voor de meesten geldt dat een verblijf in een centrum als dit één van de weinige mogelijjkheden is om met hun kunst bezig te zijn. Maar ook voor het verblijf hier moeten de meesten betalen en dat doen ze dan ook weer gedeeltelijk door hier te werken. Zo hebben ze bijvoorbeeld regelmatig keukendienst of ze doen wat administratieve dingen op het kantoor.

Saturday March 10, Time flies

Today is supported by Nieke en Ton

I am already here for one week, no wonder that I am getting used to the place. Today I had a good day in my studio. I did my first cyonatype prints and after that I also worked on a few collages. And before I even knew it my neighbours, Lani and Sandy were knocking on my studio door asking if I was having lunch with them. The food is very good and there is always a vegetarian option.

I am affraid I will get spoilt having these meals every day, three times a day. It will be hard having to prepare my own meals again when I am back home. But I expect all my friends will invite me for diner since they haven’t seen me for such a long time 😉

Yesterday evening I had some wine with Claire, Lany and Steve (one of the writers). We talked about their lives. Life is hard for artists here in the U.S. They have at least one fulltime job, rents are very high and the pay is low. A residency like this is for most of them the only possibility to do what they really want: make art. But some have to pay for their residency and often they do a work study. Mostly they work in the kitchen or at the office.